صد سالی که گذشت

_ همیشه در خوابهایی که در آن آب هست, من در حال غرق شدنم. همیشه تقلا میکنم برای اینکه دستم را به جایی بند کنم و عده ای که بی خیال مرا نگاه میکنند و من در عین خفگی پر از خشمم و درست در لحظه های آخر تلاش برای زنده ماندن و حس خشم, از خواب میپرم. سالهاست خوابهای غرق شدنم همین طور است. این خوابها به قدری قوی و در حال من تاثیر گذار هستند که در واقعیت هم تاثیر گذار بوده و اطمینان از بلد بودن شنا نه در خوابهایم تاثیری گذاشته و نه در واقعیت مانع از آن ترس درونی است که به زور جلویش می ایستم.

دیشب اما خواب دریا دیدم یا شاید هم اقیانوس. اینبار من نه در حال مرگ, بلکه روی تکه چوبی در آب های بی کران بودم و تو هم بودی.

تو شنا میکردی و من گهگاه نگران سرم را زیر آب میکردم و با هر بار هشدار بابت ماهی های خطرناک داخل آب, تو بیشتر به عمق میرفتی و مرا نگران تر میکردی و انگار خوشحال تر میشدی از نگرانی ام.

آنقدر عمیق شدی و آنقدر به خطر نزدیک شدی تا دیگر مرا صبری بیش نبود و بی ترس با تمام قدرت؛ عمیق ترین شیرجه ی عمرم را زدم تا بیایم و تو را از خطر دور کنم.

وقتی به سطح آب آمدم انگار یادم رفته بود اصلا برای چه خودم را اینطور به دردسر انداختم و تنها چیزی که نصیبم شده بود ساعتی بود که با نگرانی به آن نگاه میکردم.

بعد تر از آنجا دور شدم چطور و چرایش را نمیدانم . تنها خودم را در بین جمعیتی یافتم که هیچکدام تو نبودند و من منتظر و مضطرب مدام به ساعت نگاه میکردم تا اینکه تو آمدی؛

با سر و وضعی مرتب, با خنده . و در مقابل سوال های من و ابراز نگرانی ام جمله ای گفتی که نا امیدی و ناراحتی اش تا همین حال که این ها را مینویسم با من است.

بعد تر جایی بودیم که باران شدید میبارید. همانگونه که دوست دارم . من و تو در خیابانی تنها در کنار هم زیر چترت که دست تو بود میرفتیم و ناگهان تو ایستادی. با شیطنت خاصی نگاهم کردی و من نگاهی به اطراف انداختم که نکند رهگذری..

سرم را که برگرداندم تو نبودی و من تنها میانه ی راه ایستاده بودم و باران شدیدتر میبارید و همانطور که آب از سر و رویم میریخت با صدایی بلند تر ار زمزمه مدام میپرسیدم: تو که میخواستی بروی چرا نگذاشتی چترم را با خودم بیاورم ؟