سراب!

_ در خاکستری ترین دوران زندگیم به سر میبرم هرچند که تصور میکردم قرار است بهترین دوران باشد! حالا که این جملات را کنار هم میچینم بی میلی زیادی را در وجودم حس میکنم که همیشه بعد از یک تحول درونی برایم اتفاق می افتد. 

این روزها بیشتر از هر زمان دیگر به کشف خودم مشغولم و گاهی هم شگفت زده میشوم. 

گاهی فکر کردن به مسیری که در آن قدم گذاشتم بیش از هر چیز دیگر مرا از خود و تصمیماتم ناامید میکند. هرچند دیگر غیر از خودم، هیچ چیز برایم اهمیتی ندارد یا شایدم این چنین تصور میکنم. 

خودم! مگر چه مانده از خودم غیر از یک جسم متظاهر؟!

.

.

از این دلمردگیم، از این بی میلی و رغبت میترسم.

+ نوشته شده در پنجشنبه چهارم شهریور ۱۴۰۰ ساعت 5:36 توسط ca  |